چقدر عاشق شدن زيباست و چقدر عشق ورزيدن قشنگه . ولي کاش مي شد به اين دنيا اعتماد کرد. تا دلتو ميدي دست کسي دنيا روشو بر ميگردونه اونوقت تو موندي و دلي که دست ديگريه . دلت نميخواد پسش بگيري دلشو گرفتي ولي اون ميخواد دلشو پس بگيره. فکر ميکنه تو لياقت دلشو نداري. هرچي بگي " دوستت دارم، من تو رو بيشتر از همه چيز و همه کس تو دنيا ميخوام" باورش نميشه . مگه هر کسي از اين دنيا حقي نداره؟ پس حق تو چيه؟ من که حقم عشقمه . با همه وجودم ميخوام حقمو از اين دنيا بگيرم . حتي اگه از همه هستيم بگذرم بايد حقمو بگيرم . تو چي؟ ميتوني؟

 یا حق

حضرت  زهرا دلش از ياس بود                                 قطره هاي اشكش از الماس بود

داغ عطر ياس زهرا زير ماه                                             مي چکانيد اشک حيدر را به چاه ...

گريه آري، گريه چون ابر چمن                                         بر کبود ياس و سرخ نسترن ...

اين دل ياس است و روح ياسمين                                   اين امانت را امين باش اي زمين

نيمه شب دزدانه بايد زير خاک                                       ريخت بر روي گل خورشيد، خاک

مدفن اين ناله غير از چاه نيست                                     جز تو کس از قبر او آگاه نيست

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد  
وسعت حيرانيم را حس نکرد ...

در ميان خنده ي تلخ من       
ديده ي بارانيم را حس نکرد...

در ميان آشنايان هيچ کس   
غربت پنهانيم را حس نکرد...

آنکه با آغاز من مانوس بود         
لحظه ي پاياني ام را حس نکرد

اي  آن كه به جز تو هوايي به سرم نيست

   كسي در نظرم نيست

      جز ياد عزيزت كسي همسفرم نيست

        مرا يار دگر نيست

          قدر تو و احساس تو رو كسي نفهميد

            دلت از همه رنجيد

              از عالم و آدم همه جا ننگ و ريا ديد

                دلت از همه رنجيد

                  من مثل تو  از دست همه رنج كشيدم به جزاز غصه نديدم

                     يك جرعه وفا از لب دريا طلبيدم

                       لب تشنه دويدم

                         اي تو  رويا، باور ناب،  ناز مخمل، ترمه ي خواب

                             اي تو هم دل، اي  تو هم دم ، عاقبت عشق از تو گل كرد

                               عاشقم من عاشق تو اي تو  تنها خوب دنيا

بيدل و خسته در اين شهرم و دلداري نيست

غم دل با که توان گفت که غمخواري نيست

شب به بالين من خسته به غير از غم دوست

زآشنايان کهن ، يار و پرستاري نيست

يا رب اين شهر چه شهريست که صد يوسف دل

به کلافي بفروشيم وخريداري نيست

فکر بهبود خود اي دل بکن از جاي دگر

که اندر اين شهر طبيب دل بيماري نيست